donderdag 14 mei 2015

De autoterrorist eist eerste aanslag op

Ik probeer zoveel mogelijk met de racefiets naar het werk te gaan. Hoewel ik ruim 30 kilometer per uur ga, probeer ik het goede voorbeeld te zijn voor fietsers: ik heb een bel, ik bedank fietser die me laten passeren, en ik hou me aan de regels. Ik geef toe, ik smokkel af en toe bij een éénrichtingsfietspad, maar dat doe ik vooral om het aantal confrontaties met auto's te verminderen.

Mijn fietsplezier wordt helaas verstoord door auto-terroristen. Ongeveer dagelijks is er een dikke stationcar of een suv die mij geen voorrang verleent, waardoor ik in de ankers moet vliegen. Het was dus een kwestie van tijd of het gaat een keer mis. Dat was gisteren het geval.

Wat was er gebeurd?
Terwijl ik over een fietspad langs een voorrangsweg rij, komt een stationcar uit een zijstraat en parkeert zich op het fietspad om zo de weg beter te overzien. Gelukkig kon ik nog redelijk remmen, waardoor ik met een kleine vaart tegen de auto aankwam, en er geen schade was.

De vrouw in de auto had me niet gezien, bladibla. Nu was "sorry" gelukkig voldoende, als ik onder de auto had gelegen was het een ander verhaal geweest.

Dit is mijn kant van het wielrennersprobleem: hoewel we worden gezien als asociale mensen, ben je als wielrenner erg kwetsbaar en heeft een chauffeur in zijn veilige kooi gemakkelijk praten. Als ik het heb over "dagelijks", dan overdrijf ik niet. Voor dit ongeluk had ik die dag al twee auto's moeten ontwijken: een auto die op mij inhaalde en erna meteen naar rechts ging, en eentje die ook op het fietspad stond te wachten.

Wat moet ik nu doen? 
Is het in Nederland tegenwoordig onmogelijk om veilig te fietsen? Moet je elke kruising stapvoets oversteken, zelfs al heb je voorrang, want je weet nooit wanneer een auto niet oplet? Of kan je beter onderweg continue humanistische schietgebedjes prevelen? Of moet ik mijn favoriete sport opgeven en aansluiten in de file?

Hopelijk is de frustratie na het hemelvaartweekend gezakt, zodat ik weer door kan gaan met het trotseren van het verkeer.

zie ook:
wieler-terrorisme

9 opmerkingen:

  1. Ik denk niet dat alle wielrenners asociaal zijn, maar een aantal verpesten het wel aardig voor de rest, helaas. Asociale automobilisten kan ik inderdaad ook aardig over meepraten. Ik fiets dan wel niet zo snel als jij, maar ik kan me er ook behoorlijk aan irriteren als ze het fietspad blokkeren...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb ooot een gebroken ruggewervel opgelopen door dezelfde situatie die jij beschrijft. Het was gunstig gebroken gelukkig twee weken ziekenhuis en een mooie zomer. Ik mocht van de fysio een half uur zitten, dat was precies de tijd die ik nodig had om naar het strand te komen en daar weer te gaan liggen,

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Het recht van de sterkste geld(t) hier!!! Jij denkt toch niet dat je het als wakkere oplettende fietser gaat winnen van iemand die 's morgens met moeite zijn SUV is ingekropen en de ochtendslaap nog uit zijn ogen aan het vegen is? Al die snelle (lig)fietsers die denken hun recht te claimen komen ten slotte bedrogen uit bij hun verzekeringsmaatschappij. Wat kost dat de samenleving? Je hebt gelijk, maar voorrang hebben bestaat niet meer en we zouden al je bloginspiraties misschien moeten missen. Be careful, Joe Black is watching you.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Als er schade was geweest, dan weet ik zeker dat ik sterk in mijn recht had gestaan. Maar inderdaad, wat heb je aan schadevergoeding als je zelf in de kreukels ligt.

      Verwijderen
  4. Regelmatig heb ik als fietster hinder van wielrenners. Relaxt aan het fietsen en dan acher je een enorme schreeuw met de bedoeling dat je snel aan de kant vlucht zodat zij met onverminderde vaart door kunnen.
    Ik snap het door jouw beschreven probleem. De meeste fietspadden zijn niet ingesteld op fietsers die 30 km per uur of meer rijden. En inderdaad auto's zijn vrij hard als je er als fietser op bots. Verkeersregels is 1 ding maar anticiperen op de verkeerssituatie is een ander ding. Zoals je zelf schrijft: als fietser ben je kwetsbaar

    BeantwoordenVerwijderen
  5. in alle verkeersdeelnemersgroepen komen asos voor, mensen die hun hond al wandelend op het fietspad uitlaten, mensen die met 3 naast elkaar fietsen, fietsers die de stoep bij mij voor gebruiken om een paar meter af te snijden, hardlopers die op het fietspad lopen in het donker en vaak zonder verlichting, autos die op het fietspad parkeren, fietsers zonder licht enz enz. het valt mij steeds meer op dat wij allemaal maar wat doen zonder rekening te houden met onze medeweggebruikers en dat geld voor ouderen, jongeren, fietsers, wandelaars en automobilisten.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik fiets ook naar mijn werk, waar mogelijk. En ik fiets soms nog sneller dan 30 met mijn strada. Maar dat "soms" is heel erg beïnvloed doordat ik defensief fiets: ik ga er niet vanuit dat anderen me zien danwel kunnen inschatten. Dus in de bebouwde kom lukt 30 zelden, daar reken ik dan ook niet op. Daarmee hou ik de stress uit m'n fiets, en de fiets houdt de stress uit m'n lijf.
      Wel blij te horen dat je een wielrenner bent met een bel, en met een ego dat niet groter is dan je zadel. Bij wielrenners, SUV rijders en alle andere mensengroepen heb je altijd figuren die het imago voor de anderen verpesten. Jammer, maar ik probeer niet een hele groep hierop af te rekenen. Gewoon per keer kijken en reageren. NEt als op de fiets.

      Verwijderen
  6. O, en stop een schadeformulier bij je in je tas: als je aanrijding hebt, kun je contactgegevens (en misschien meer) noteren, dat maakt de afhandeling een stuk makkelijker. En je kunt de emoties aan de verzekeraar overlaten, scheelt ook.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. He, je overweegt toch niet serieus om de goedkope, en vetverbrandende en onstressende manier om op je werk te komen, te vervangen door een kooiconstructie die op diverse manieren ons aller leefwereld/milieu aantast? Als je nog tips of aanmoediging nodig hebt, mail me maar.

    BeantwoordenVerwijderen